Vanaf het begin van de coronacrisis vroegen we jullie: Hoe is het om nu voor de HU te werken, op afstand van studenten en collega’s? Monique Hakkenes, docent logopedie: “Zonder reistijd zou ik uren over moeten hebben, maar zo werkt het toch niet.”
“Ik woon in Den Helder. Voor corona ging ik twee of drie keer per week naar de HU, tweeënhalf uur heen, tweeënhalf uur terug. Ik stapte om 6 uur in een nog lege trein en kon rustig een paar uur op de laptop werken. Op de terugweg mocht ik dan van mijzelf lekker lezen. Dat is nu verdwenen. Zonder reistijd zou ik uren over moeten hebben, maar zo werkt het toch niet. Voor je het weet, werk je langer door. Dat merk ik ook bij collega’s. We hebben bij Logopedie een ambitieus team. We leggen de lat hoog, zijn heel actief en stimuleren elkaar. Dat is mooi, maar nu werktijd en vrije tijd door elkaar lopen, is het ook een valkuil.”
Zorgzamer
“Toen de coronacrisis begon, hadden we net een onderwijsvernieuwing doorgevoerd. Opeens moest dat onderwijs deels online. We hebben een zelfsturend team, zonder opleidingsmanager, en om alles te regelen moesten we nóg meer met elkaar delen. Dat maakte ons bewuster van elkaars werk en elkaars drukte. We werden zorgzamer; gaat het nog? Heb je hulp nodig? Ik heb geleerd dat het belangrijk is ook stil te staan bij wat we allemaal goed doen, en niet alleen bij wat beter kan. Zo heeft deze crisis ons ook veel gebracht.”
Logo-lopers
“Nu we elkaar niet meer spontaan ontmoeten, is het belangrijk informele ontmoetingen in te plannen. Zo start ons team elke ochtend met een online inloop-koffiemoment: hoe gaat het met iedereen, wie is de volgende jarige… Het zijn kleine dingetjes, waardoor je weer voelt dat je onderdeel bent van een geheel. De HU als organisatie doet dat ook goed. Er is aandacht voor onze situatie, van de mogelijkheid je thuiswerkplek te verbeteren tot vitaal blijven met de HU Stappen Challenge. Zelfs daar zijn wij ‘logo-lopers’ ambitieus in, we lopen ons helemaal suf.”
Ruimteschip
“Met onze studenten gaat het over het algemeen best goed. Wij hebben het geluk dat logopediestudenten over het algemeen hele zorgzame mensen zijn, ze letten op elkaar. En op ons, docenten. Soms krijgen we mails van studenten, dat ze blij zijn met onze inzet en of we wel goed op onszelf passen. Heel lief. Natuurlijk hebben wij ook studenten die in bed blijven liggen en de camera nooit aandoen, maar over de hele linie vind ik ze erg betrokken – met elkaar en met de opleiding. Wat natuurlijk ook scheelt, is dat wij onze praktijkvakken op de HU mochten blijven geven. Maar ja, na zo’n les moet iedereen wel weer snel naar buiten. Als ik dan door het gebouw loop, is het alsof iedereen door een ruimteschip is opgestraald en ze mij zijn vergeten. Een vreemde gewaarwording.”
Lange weg te gaan
“Inmiddels kijken we voorzichtig naar de toekomst: hoe zouden we het onderwijs willen zien na corona? Onze opleidingscommissie heeft een enquête uitgezet onder studenten, waaruit blijkt dat zij sommige dingen online willen houden. Ook voor mij is een combinatie ideaal: deels thuiswerken en deels op de HU. Maar hoe dat eruit gaat zien? Nu worden bij het hybride onderwijs de keuzes gemaakt uit praktische overwegingen. Hybride onderwijs heeft echter alleen toekomst als je het inhoudelijk, didactisch kan onderbouwen. Dat is een flinke uitdaging. Ook voor roostering is het een enorme opgave. We willen allemaal hetzelfde maar om daar te komen, hebben we nog een lange weg te gaan.”
Klik hier voor de hele serie #WijzijnHU-ervaringen. Ook je verhaal delen met collega’s? We horen graag van je! Mail naar huontwikkelt@hu.nl.