Kimberley Jazwa – van den Berg is dochter en kleindochter van tandprothetici. Zelf koos ze voor een heel andere richting: de archeologie. Dus is ze nu docent onderzoeksvaardigheden bij… de opleiding tandprothetiek. “Er kwamen patiënten bij ons aan de deur die zeiden: alsjeblieft, hier is mijn kunstgebit.”
“Ik ben in 2018 begonnen als docent bij de opleiding tandprothetiek. Ik vond het toen heel curieus dat ik die baan had gekregen. Ik was echt een vreemde eend in de bijt. Inmiddels niet meer. Hoe dat zo is gelopen?”
Ze weten je te vinden
“Ik ben aan de VU opgeleid tot archeoloog en daar gepromoveerd. In de laatste fase van mijn proefschrift ben ik mij gaan oriënteren op de banenmarkt. De eerste baan was snel binnen: ik kreeg van de VU het aanbod twee dagen per week les te gaan geven bij archeologie. Als je eenmaal binnen ben, weten ze je wel te vinden… Twee dagen is echter te weinig om van rond te komen. Dus ik zocht verder.”
Die kan dat vast
Ik was nog niet begonnen als docent toen een collega van mijn vader, een tandprotheticus, mij benaderde: ‘Er is een leuke vacature voor docent onderzoeksvaardigheden, bij de opleiding tandprothetiek aan Hogeschool Utrecht. Ik moest aan jou denken.’ Waarom? Ik had haar geholpen door stukken na te lezen die ze voor haar opleiding moest schrijven – Nederlands is haar tweede taal. Zij dacht: Kimberley kan dit vast. Ik was daar nog niet zo zeker van, maar heb toch gesolliciteerd. Tot mijn verbazing werd ik aangenomen. Opeens was ik, als dochter en kleindochter van tandprothetici, docent onderzoeksvaardigheden in hun vakgebied. Ik had nauwelijks kennis van tandprothetiek maar dacht: Of het nu over scherven of kunstgebitten gaat, onderzoek is onderzoek.”
Haakjes in je hoofd
“Ik kom uit het onderzoek, maar dit was wel een andere tak van sport. Archeologie behoort tot de geesteswetenschappen. Een groot deel daarvan is het, op basis van kennis, interpreteren van archeologische vondsten. Tandprothetiek is een biomedische wetenschap, evidence based, volgens vaste structuren en methodologieën. Gelukkig kon ik eerst rustig meelopen en wennen. Het team was blij een nieuwe docent te hebben gevonden en gunde me de tijd.”
“Ik moest natuurlijk wel snel mijn kennis in het vakgebied bijspijkeren. Soms liep ik maar een week op de studenten voor. Dat mijn vader tandprotheticus is, hielp. Hij had een praktijk aan huis, er kwamen patiënten bij ons aan de deur die zeiden: alsjeblieft, hier is mijn kunstgebit, kan je deze aan je vader geven? Het was geen vreemde wereld voor me, je hebt haakjes in je hoofd waaraan je bepaalde kennis kunt ophangen.”
Dan valt het kwartje
“Als docent onderzoeksvaardigheden moest ik studenten leren hoe zij zelf verantwoord onderzoek kunnen doen, maar ook hoe ze wetenschappelijke kennis uit artikelen kunnen beoordelen en kunnen toepassen in besluittrajecten over behandelingen. Studenten tandprothetiek zijn echte doeners, die zien vaak niet meteen het nut van onderzoeksvaardigheden. Ik word toch geen onderzoeker? Als ze eenmaal hebben geleerd kritisch te reflecteren op hun handelen en merken dat ze daardoor beter worden in hun vak, valt het kwartje. Als ze uitstromen, hebben ze echt een andere beroepshouding. Dat is prachtig om te zien.”
Right place, right time
“Ik zei het al: als je eenmaal binnen bent, weten ze je wel te vinden. Dat was aan de VU zo en bij de HU ook. Ik startte met één dag lesgeven, maar kreeg steeds meer taken en kon steeds meer dagen komen werken. Toen ik begon, was tandprothetiek nog een contractopleiding. Inmiddels zijn we uitgegroeid tot een volwaardige bacheloropleiding. Daar een rol in mogen spelen. Het curriculum helpen opstellen, complete dossiers voor de accreditatie opstellen… Als archeoloog ben ik goed in dingen uitzoeken en puzzelen. Het was echt: the right place, right time. Ik heb een tijdje in het managementteam gezeten en ben nu, behalve docent, voorzitter van de curriculumcommissie en afstudeercoördinator. Ik ben trots op wat we samen hebben bereikt.”
Echt een verschil
“Laatst was ik op een congres van de beroepsvereniging, ter viering van het vijftigjarig jubileum van tandprothetiek. Er liepen allemaal alumni en regelmatig werd ik aangeschoten: ‘Ik moest laatst wat opzoeken, of ik handelde zus en dacht, wat zou Kimberley hiervan vinden?’ Dat is zó mooi. Je voelt dan: ik maak echt een verschil.”