In juni 2020 vroegen we docent Social Work Marco van Stralen hoe het is om nu voor de HU te werken, op afstand van studenten en collega’s. Inmiddels zijn we negen maanden verder. Is er iets veranderd? “Ik voel me langzaam terugkeren naar de kern van mijn bestaan.”
“Ik lees het regelmatig in de kranten: studenten hebben het moeilijk. Maar niet alle studenten, denk ik dan. Een tijdje geleden wilde ik iets doen om het makkelijker voor ze te maken elkaar te ontmoeten, zonder docenten erbij. Dat werden ‘internetbubbels’: ontmoetingsplekken op MS Teams waar studenten elkaar buiten lestijd kunnen spreken, zonder docenten. We hebben dat toen gelanceerd en iedereen gaf hetzelfde antwoord: ‘Wat een leuk idee – en ik kan me voorstellen dat het belangrijk is – maar ik heb het niet nodig want ik heb mijn eigen netwerk.’”
Ontmoetingen op gang brengen
“Studenten zijn veerkrachtig en hebben voldoende vrienden met wie ze contact houden, ook in coronatijd. Wel is dat vaak een ‘vriendenbubbel’; nieuwe contacten doen ze nu niet zo snel op. Vóór corona kwamen studenten elkaar tegen in de gang, bij het food court, buiten op de campus. Daar werden dan afspraken gemaakt en zo leerden ze elkaar beter kennen. Dat wordt nu wel gemist. Als hogeschool hebben we er een rol in deze ontmoetingen weer op gang te brengen, vind ik.”
Als een warme deken
“Bij Social Work kunnen studenten nog redelijk goed stagelopen; veel van het werkveld hoort bij de vitale beroepen. En ook met online onderwijs is een hoop mogelijk. Toch vraag ik mij sterk af of het niveau van studenten nog op peil is. Het in groepen dingen uitwerken, het van elkáár leren, dat is veel minder geworden. Bij veel studenten is de lockdown als en warme deken op ze gaan liggen; ze accepteren de situatie maar blijven bij wat ze kennen, worden minder geprikkeld. De dadendrang neemt af en onderlinge initiatieven verstikken. Ze krijgen niet zozeer een leerachterstand maar wél een ontwikkelingsachterstand.”
Solidariteit
“Toch denk ik dat studenten dankzij hun veerkracht deze tijd uiteindelijk wel ongeschonden doorkomen. Helaas met één belangrijke uitzondering: de studenten die het al moeilijk hadden. Die geen goede thuiswerplek hebben, in isolement zitten of andere problemen hebben. Hen mogen we niet uit het oog verliezen. We moeten ze steunen waar het kan, bijvoorbeeld met onze decanen en met studieplekken op de HU. Deze tijd vraagt om solidariteit en samenwerking. We hebben elkaar echt nodig.”
Voordelen van de lockdown
“Ik heb een schouderblessure opgelopen doordat ik te weinig beweeg en een te gespannen werkhouding heb. Het kost veel energie om studenten bij te staan. Normaal fiets ik naar de HU, loop ik door de gebouwen; dat gemis aan beweging moet je zien op te vangen. Gelukkig heb ik een hond die uitgelaten moet worden en ik fiets lange afstanden. Buiten het fysieke ongemak ervaar ik eigenlijk veel voordelen van de lockdown. Qua werk: Het is nog altijd veel makkelijker om gastsprekers te krijgen en om af te spreken met praktijkbegeleiders, deskundigen. Ook is de participatie van studenten in de lessen heel hoog. Want ja, waar moeten ze heen? Er zijn niet zoveel goeie redenen waarom je niet in de online les kunt komen.”
“Ook privé ervaar ik voordelen. Het leven dat we hadden, was erg jachtig. We deden veel buitenshuis. Ik ben nu productiever en tegelijk is er meer rust, tijd voor bezinning. Ik voel me langzaam terugkeren naar de kern van mijn bestaan. De relaties met de mensen in mijn directe omgeving zijn steviger geworden, je leeft meer met elkaar. De mensen hier op straat groeten elkaar vaker, ik herken nu alle buurtkinderen en zij herkennen mij.”
Het jachtige leven
“Gaan we dit vasthouden als het coronavirus bedwongen is? Ik denk het niet. Leefpatronen zijn moeilijk te doorbreken. Krijg je na een periode van afslanken een zak chips voorgezet, dan neem je eerst een handje. En vervolgens twee. Dat jachtige leven? Dat gaan we helaas weer terugkrijgen.”
Klik hier voor de hele serie #WijzijnHU-ervaringen. Ook je verhaal delen met collega’s? We horen graag van je! Mail naar huontwikkelt@hu.nl.