Op HU Ontwikkelt delen we in deze moeilijke tijden, naast praktische informatie, verhalen uit de HU-gemeenschap. Vandaag het verhaal van Heleen Cosijn die per 1 april Joanne Zwueste opvolgde als directeur HR: “Dit is inwerken met hindernissen.”
“Eind februari stopte ik met mijn baan bij de Rabobank”, vertelt Heleen. “Omdat ik 1 april pas bij de HU zou beginnen, dacht ik heerlijk een maandje leuke dingen te gaan doen, maar toen kwam corona. Ineens zat de hele wereld thuis en kon niemand leuke dingen doen. Mijn maandje vrijaf werd daardoor een hele lange en saaie maand.”
Heleen is 54 jaar, getrouwd met Willem en moeder van drie kinderen. “De kinderen zijn het huis uit en mijn man werkt in Erbil in Noord-Irak. Hij is steeds anderhalve maand daar en dan weer twee weken thuis in Den Haag. Ik zie hem momenteel dus niet zo vaak, maar dat heeft ook zo zijn voordelen. Ik hoef met maar weinig mensen rekening te houden!”
Meer maatschappelijke relevantie
“Ik heb een groot deel van mijn carrière bij banken gewerkt, maar ik had steeds minder gevoel bij het product van een bank en wilde meer maatschappelijke relevantie in mijn werk. Mijn gedachten gingen daarom in eerste instantie naar de zorg of het onderwijs en zo kwam ik al vrij snel bij de HU terecht.”
“Bij de bank ben ik in aanraking gekomen met HR, toen heette dat overigens nog gewoon personeelszaken. Ik ontdekte dat het een vak is dat bij mij past. Ik hou van mensen en ben altijd nieuwsgierig naar wat anderen drijft. Als HR-professional ben je gelukkig gelegitimeerd nieuwsgierig naar mensen. Ik ben echt van mening dat in elke organisatie de medewerkers het grootste kapitaal zijn. Als HR-directeur is het mijn eervolle taak te bewaken dat het menselijk kapitaal bij de HU goed kan functioneren, zodat de HU het beste onderwijs en onderzoek kan leveren.”
Grip op de organisatie
“In de loop der jaren heb ik ook geleerd te luisteren naar wat niet gezegd wordt. Het is in mijn vak belangrijk dat je de politiek-bestuurlijke context begrijpt en de onderstromen in de organisatie herkent en erkent. Dat is voor mij nu wel lastig trouwens, op afstand grip krijgen op de HU-organisatie. Ik maak kennis met flink wat mensen en ik lees en luister veel, maar je mist toch een hoop randinformatie.”
“Onlangs heb ik bijvoorbeeld een kort praatje gehouden voor alle HR-medewerkers. Normaal vind ik dat niet zo moeilijk, maar nu had iedereen keurig de microfoon op mute en de camera uit. Na 10 minuten praten tegen een doodstille computer begon ik me toch wel af te vragen of er nog mensen zaten te luisteren. Misschien was mijn verbinding wel uitgevallen? Gelukkig was dat niet het geval, maar je realiseert je op zo’n moment hoe belangrijk het is dat je ziet hoe mensen op je reageren.”
Neem jezelf in acht
“Hoewel ik pas net begonnen ben, heb ik al gezien dat de meeste activiteiten hier gewoon doorlopen. Daar ben ik echt van onder de indruk. Toch zou ik iedereen ook willen oproepen om zichzelf in acht te nemen en eerlijk tegen jezelf te blijven. Vanuit mijn rol als directeur HR kreeg ik afgelopen week een overzicht van het ziekteverzuim binnen de HU toegestuurd, dat is momenteel heel laag. Dan realiseer ik me wel meteen dat mensen nu misschien denken: ‘ik voel me niet helemaal lekker, maar ik zit toch thuis, dus ik pak mijn laptop er maar weer bij’. Het is geweldig dat mensen bereid zijn om een stap extra te zetten, maar sommige mensen doen nu zóveel, dat kan gewoon niet goed blijven gaan.”
“Het nieuwe platform HU Connect kan ons hopelijk helpen om de werkdruk evenwichtiger te verdelen. Op HU Connect kunnen medewerkers die nu heel erg veel werk hebben en medewerkers die het wat minder druk hebben, elkaar vinden. Ik hoop dat iedereen het platform gaat bekijken en er gebruik van gaat maken. Alleen samen gaan we deze crisis overwinnen, dat geldt in het algemeen, maar zeker ook voor de HU.”