‘Buddy’ Emma is in haar element op de Covid-IC

Dat Emma Timmermans, derdejaars fysiotherapie, momenteel als buddy in het St. Antonius ziekenhuis werkt, is geen toeval. “Mijn moeder is arts en tijdens de eerste coronagolf zag ik haar maandenlang non-stop werken. In het ziekenhuis kwamen ze half mei letterlijk handen te kort. Ik wilde helpen, mijn handen jeukten.” Eerder was Emma al vrijwilliger bij het Rode Kruis en omdat ze een paramedische opleiding volgt, hoopte ze een bijdrage te kunnen leveren. Ze solliciteerde en begon anderhalve dag later als buddy. Inmiddels is ook haar vriend, net als Emma student fysiotherapie, buddy in hetzelfde ziekenhuis.

Een buddy in het St. Antonius ziekenhuis is er primair om het zorgpersoneel veilig en volgens het protocol in- en uit de Covid-IC te krijgen. Buddy’s werken daarom op de gang naast de Covid-IC. Er is een strikt protocol over hoe het zorgpersoneel beschermd moet worden met onder andere kleding, handschoenen, brillen. Het zorgpersoneel moet het beschermingsmateriaal bovendien volgens strikt protocol aan- en uit doen. Zeker als ze uren aan één stuk door op de IC-afdeling hebben gewerkt, is dat voor het zorgpersoneel lastig. Buddy’s als Emma helpen hun collega’s dan zodanig uit het pak te komen dat ze niet besmet raken. Daarbij draagt de buddy zelf ook beschermende kleding.

Divers team

Maar een buddy doet meer. Zo is Emma verantwoordelijk voor het verzorgen en vervoeren van preparaten naar het lab, werkt ze in het interne corona-testteam en zorgt ze dat de voorraden goed op peil zijn. Als buddy werk je steeds samen met drie collega-buddy’s in een dag-, avond- of nachtdienst. “Het team is heel divers”, vertelt Emma, “dat maakt het ook zo leuk. We werken met stewardessen, mensen uit de cultuursector, horeca en natuurlijk studenten zoals ik, uit de paramedische hoek.” Hoewel een buddy geen medische handelingen verricht, moet hij of zij zich wel comfortabel voelen op de IC, de OK en de spoedeisende hulp. Voor Emma is dat geen probleem. Sterker nog, zij vindt het heerlijk dat er op deze afdelingen een constante urgentie en spanning is. “Dat maakt dat ik voel dat ik hier nodig ben, dat ik het verschil kan maken”, vertelt ze.

Eerstelijns fysiotherapie

Werkervaring deed Emma vorig jaar al op tijdens haar stage bij een eerstelijns fysiotherapiepraktijk. Maar nu ze in het ziekenhuis rondloopt en de dynamiek daarvan ervaart, denkt ze niet dat eerstelijns fysiotherapie bij haar zal passen. “Het werken in een ziekenhuis is erg dynamisch en afwisselend. Je bent hier de rechterhand van de verpleegkundige. Je brengt bijvoorbeeld bloed naar het lab en hebt contact met artsen en medisch specialisten. Geen dag is hetzelfde.” Op de afdelingen waar ze tot nu toe heeft gewerkt, voelt ze zich thuis. ”Het leukste vind ik de IC. De adrenaline die ik voel als ik hier werk, de spanning en de urgentie hier en niet te vergeten de waardering die je krijgt.”

Duwtje in de rug

De vele uren die Emma als buddy draait, inmiddels 32 tot 36 uur per week, zitten haar studie niet in de weg. Tot nog toe heeft ze al haar tentamens gehaald. Emma’s docenten, Aadje Bloem en Jasmin Pekaric, begrijpen wel waarom zij ervoor gekozen heeft buddy te zijn. “Emma heeft deelgenomen aan een internationale uitwisseling. Alles is daar anders dan je gewend bent maar dat ging Emma goed af”, zegt Jasmin. Alle studenten fysiotherapie moeten voor de module ‘Beweegzorg in de wijk’ met echte opdrachtgevers maatschappelijke vraagstukken oplossen. Jasmin: “Vanuit de opleiding hebben we haar dus ook op het gebied van innovatie en ondernemerschap een duwtje in de rug kunnen geven.”

Aadje Bloem vindt het heel verstandig dat studenten fysiotherapie ook op andere manieren al met de zorg in aanraking te komen. “Dat geeft je als mens en als professional zeker een verdieping. Studenten als Emma en haar vriend laten zien dat de nieuwe generatie zorgprofessionals al van zich laat horen en klaar staat om in een veranderde tijd onder nieuwe omstandigheden door te ontwikkelen.”