“Vroeger maakte ik veel buitenlandreizen. Inmiddels ben ik meer honkvast en werk ik alweer een flink aantal jaren in het onderwijs. Toen ik met mijn kinderen meeging naar open dagen, om hen te steunen in hun studiekeuze, begon het echter te kriebelen. Studeren, een nieuwe stad verkennen – dat wilde ik ook weer! Dus net als mijn kinderen vloog ook ik het huis uit – letterlijk. Naar Roskilde, Denemarken, om daar vijf maanden lang de internationale minor Aesthetic Learning in Early Childhood Education te volgen.”
Bijzondere rol
“Dat ging natuurlijk niet van de ene op de andere dag. Ik heb het plan eerst voorgelegd aan mijn leidinggevende, Riki Verhoeven. Zij steunde mij volledig. Ik ben uren gaan sparen door meer te werken en heb ook mijn DI-uren en professionaliseringsuren ingezet. Ook heb ik contact gezocht met Hogeschool Absalon in Roskilde. Ik was immers geen doorsnee student, maar een volwassene en docent bovendien. Zij vonden het goed dat ik kwam. Samen hebben we mijn rol ingevuld. Ik draaide gewoon mee in de werkgroepjes met medestudenten maar ondersteunde daarnaast soms ook de docent.”
Steviger in de schoenen
“Het was een heerlijke minor. We deden toneel en gingen met beeldende opdrachten en muziek aan de gang. Als je creatief bezig bent, probeer je veel uit. Daar was ook ruimte voor, niets was fout. Ik voelde me daardoor steeds steviger in mijn schoenen staan. Ik werd vrijer in mijn doen en laten. Het was ook bijzonder om weer student te zijn, toetsen te doen, te worden beoordeeld. Het is heel verrijkend dat als docent te ondergaan.”
“Eerst vond ik het wel spannend om tussen al die jonge studenten te zitten, ik had hun moeder kunnen zijn. Gelukkig reageerden ze heel fijn. Ze zeiden, we hopen dat wij op jouw leeftijd ook nog zoiets durven aangaan. Ik ben nog steeds erg trots dat ik dat heb gedaan.”
Taal en cultuur
“Ik ben heel dankbaar dat Riki me deze kans heeft willen geven. Die paar maanden buitenland hebben me zoveel gebracht, dat gun ik iedereen. Ook onze eigen studenten. Daarom ben ik coördinator internationalisering geworden. Maar dat is niet het enige concrete dat uit mijn reis is voortgekomen. Het jaar daarop had ik drie studenten uit het Caribisch gebied in mijn klas. Twee daarvan deden het eerste jaar opnieuw. Ik ben met ze in gesprek gegaan en kwam erachter dat zij door taal- en cultuurverschillen met een achterstand begonnen die ze niet binnen één jaar konden goedmaken. Ik heb toen een groepje opgestart met Caribische studenten, zodat ze wat steun aan elkaar hadden. Inmiddels ben ik betrokken bij een HU-breed project voor Caribische studenten.”
Vlaggetjes
“En dat is nog niet alles. Ik ben ook betrokken geraakt bij het HU Oekraïne-project, ook weer om mensen met een andere achtergrond en cultuur verder te helpen. Eelco Koot en Margriet van der Sar organiseerden voor alle Oekraïense vluchtelingen in Nederland een groot evenement in de Jaarbeurs, samen met de gemeente Utrecht en andere organisaties. Ze vroegen of ik als pedagogiekdocent wilde helpen een speelruimte op te zetten voor de kinderen. Dat heb ik gedaan, samen met dertig studenten-vrijwilligers van verschillende HU-opleidingen. Het was een indrukwekkende dag. Er werden Oekraïense liederen gezongen, er werd gedanst, Zelensky hield online een toespraak. Ik heb toen heel wat vlaggetjes op wangen geschminkt; Oekraïense, Nederlandse, soms één van elk. Ik ben nog lang in de ban geweest van die dag.”
Leven lang ontwikkelen
“De HU zet in op een leven lang ontwikkelen. Dat klinkt soms wat abstract – tot je zelf meemaakt wat het voor je kan betekenen. Uit je comfortzone treden is best spannend, maar het kan je een hoop opleveren.”