Als moleculaire plantenbioloog weet Roeska veel over DNA, genetica en cellulaire processen. Maar van alle levensvormen is ze tegenwoordig nog wel het meest geïnteresseerd in: de student. Waar zit de motivatie, waar de uitdagingen? “Het is fantastisch om te zien wat er kan groeien in zo’n groep, die als vreemden zijn begonnen.”
“In ons nieuwe curriculum, waar we zo’n twee jaar geleden mee zijn gestart, hebben we studieloopbaanbegeleiding vormgegeven in leerteambegeleiding. We merkten echter dat beginnende studenten behoefte houden aan één-op-één-gesprekken. Je moet bedenken, als je hier vers van de middelbare school binnenkomt, is alles nieuw en anders. Ze hebben vragen als: waar kan ik mijn boeken ophalen? Dan moet je ze uitleggen dat het zo niet meer werkt, dat je op het hbo veel meer zelf moet regelen. Een andere belangrijke verandering van mindset is dat ze niet meer kunnen denken: ik heb de toets gehaald, dus met deze stof ben ik klaar. Je moet je de stof echt eigen maken, zodat je kunt voortbouwen op wat je eerder hebt geleerd. Dat leren ze gaandeweg, maar het is goed die verwachting als begeleider ook hardop uit te spreken. Dat geldt volgens mij voor alle relaties: spreek je verwachtingen uit. Anders krijg je miscommunicatie en verwijten.”
Sokken voor de directeur
“In het begin geef ik dus veel aandacht aan de individuele studenten, om ze op weg te helpen, gemotiveerd te houden en te kunnen peilen wat ze nodig hebben. Ondertussen bouwen we langzaam het leerteamleren op. Het is eigenlijk best bijzonder dat het doorgaans wel klikt in zo’n leerteam. Het helpt dat we zo’n specifieke bètarichting hebben, daar komt toch een bepaald type op af: een tikje nerderig en tegelijk creatief. Net als ik. Ik heb altijd wel een bol wol in mijn handen. Momenteel brei ik sokken voor de directeur.”
Gepeperd menu
“Creativiteit is ontzettend belangrijk, in de wetenschap én in het onderwijs. Helaas is daar niet altijd ruimte voor. In de eerste jaren geven we leerteams nu de opdracht: laat op een creatieve manier zien wat je het afgelopen jaar hebt geleerd. Alles mag. Iemand had een menukaart gemaakt, met een extra pepertje achter de pittige dingen. Er was een podcast, een ganzenbord: drie plaatsen terug als je nog niet klaar bent voor het lab. Studenten leren van dit soort vrije opdrachten elkaar én zichzelf beter kennen. Het is een onbevangen manier van reflecteren – zonder dat je het zo noemt, want ‘reflecteren’ is hét allergiewoord van studenten. Met ‘formuleer je leerdoelen SMART’ als goede tweede.”
Zó gezellig
“In het vierde jaar komt het leerteamleren echt volledig tot zijn recht. Dan weten ze wat er van hen verwacht wordt, waar ze hulp kunnen vragen én waar ze eigenaarschap kunnen pakken. En kennen ze de docenten en elkaar echt goed. Twee jaar geleden had ik een groep waarmee het zó gezellig was dat ik ze soms op de tijd moest wijzen: kom, nu even focussen op het werk. Ik heb het ook wel eens vreselijk laten uitlopen, omdat het zo waardevol was. Er werd gepraat en gelachen en iedereen was ontzettend behulpzaam. Vanuit de eigen expertise bemoeide iedereen zich met elkaars resultaten; hoe je dat zou moeten interpreteren en welke instellingen je dan kon gebruiken voor dat ene apparaat… Het is fantastisch om te zien wat er kan groeien in zo’n groep, die als vreemden zijn begonnen. Dit team ging zo goed dat ik uiteindelijk bij de diploma-uitreiking letterlijk op handen gedragen ben. Terwijl ik voor mijn gevoel eigenlijk heel weinig heb hoeven doen.”
Nobelprijswinnaar
“Als mensen mij vragen of ik ooit nog eens terug het onderzoek in wil, zeg ik altijd: Van mij hoeft dat niet meer. Ik ben een beetje lamgeslagen door de mislukte experimenten en tegenvallende resultaten. Maar ik leid graag nog eens een toekomstige Nobelprijswinnaar op. Ja, ik zit hier goed op mijn plek.”
Meer verhalen van collega’s lezen? Kijk op (en volg) de groep #WijZijnHU!