Hoe is het om nu voor de HU te werken? Welke ervaringen neem je mee en wat vergeet je liever na corona? Docent Social Work Gerian Alofs maakte samen met collega Liesbeth Werensteijn een boek en tentoonstelling over hun ervaringen met long-covid. “Ik wil sowieso niet terug naar het oude normaal.”
“Ik werd ziek tijdens de eerste coronagolf, eind maart 2020. Ik was fit en behoorde niet tot een risicogroep, dus ik verwachtte binnen een paar weken wel weer beter te zijn. Maar dat gebeurde niet. Ik bleef moe en benauwd. Toen kwamen de eerste verhalen naar buiten van mensen die maanden ziek bleven – wat we nu long-covid noemen. Ik dacht, o jee, ik zou wel eens een van die gevallen kunnen zijn.”
“Zolang ik nog zelfstandig naar de wc kon, zag mijn huisarts geen reden om in te grijpen. Ik heb dus maar een beetje doorgemodderd. Pas na een half jaar kon ik in het ziekenhuis terecht voor onderzoek bij de longarts en cardioloog. Dat leverde weinig op. Ik kreeg medicijnen maar die hielpen niet echt. Uiteindelijk heb ik een second opinion aangevraagd. Bij mijn nieuwe longarts krijg ik een andere aanpak, met nieuwe medicijnen. Nu gaat het wat beter. Maar we zijn wel bijna twee jaar verder.”
Regelmatig afgeremd
“Ik ben best snel weer een beetje gaan werken: tien, twintig procent. Dat wilde ik zelf graag. Je leest wel eens horrorverhalen van werkgevers die werknemers dwingen weer aan het werk te gaan maar bij mij was het eerder tegenovergesteld. Onze opleidingsmanager heeft me alle ruimte gegeven om te herstellen en mij regelmatig afgeremd als ik te hard van stapel liep. Dat was ontzettend fijn, het heeft me echt geholpen.”
Boek en tentoonstelling
“Ik oktober 2020 kreeg ook mijn collega Liesbeth Werensteijn corona en ook zij knapte maar niet op. Onze opleidingsmanager heeft ons met elkaar in contact gebracht, zodat we misschien wat steun aan elkaar konden hebben. Op een gegeven moment is Liesbeth korte verhalen gaan schrijven over wat ziek zijn voor haar en haar omgeving betekent. Het bleken indrukwekkende, persoonlijke verhalen. Ik zei: daar moet je iets mee doen! Dit is heel waardevol voor iedereen die te maken krijgt met iemand met een ziekte of beperking. Zelf fotografeer ik. Toen ik driekwart jaar thuis zat, besloot ik: ik ga proberen iedere dag één foto te maken van iets dat ik leuk, mooi of bijzonder vind. Zo wilde ik de moed er een beetje inhouden en mijzelf dwingen elke dag even actief te worden. Het leek ons goed om deze positieve dingen, die uit een nare tijd zijn voortgekomen, te delen. Dus nu is er een tentoonstelling én een boek, met een selectie van Liesbeths verhalen en mijn foto’s.”
Les in het bos
“Sinds 1 oktober werk ik weer honderd procent. Ik kan echter niet hele dagen voor de klas staan, daar heb ik de energie niet voor. Ik vind het ook nog spannend. Toen het mooi weer was, heb ik een aantal lessen buiten gegeven, dan hadden we in ieder geval de ruimte. We voerden discussies tijdens boswandelingen en bezochten voor een college over duurzaamheid de energieleverende flat in Overvecht. Uit nood ontstonden zo hele mooie dingen. Momenteel verricht ik vooral ander werk: de medezeggenschap, het programmateam Duurzaamheid… Dat is fijn aan een grote organisatie als de HU: als lesgeven niet gaat, is er nog genoeg anders te doen.“
Andere keuzes leren maken
“Ik wil sowieso niet terug naar het ‘oude normaal’. Ik hoop dat we lessen trekken uit deze tijd. Zoals op het gebied van duurzaamheid, en in hoe we als samenleving functioneren als de druk toeneemt. Wie wil jij zijn, hoe wil jij je tot anderen en tot de aarde verhouden? Ik hoop dat we daar andere keuzes in leren maken.”
De tentoonstelling ‘Stilstaan’ is nog te bezichtigen tot en met mei 2022, op het instituutsplein van Social Work op de eerste etage van Padualaan 101 (1.342-1.340). Het boek ‘Stilstaan’ is hier te bestellen (kies op de site voor opleiding Social Work).