Vanaf het begin van de coronacrisis vroegen we jullie: hoe is het om nu voor de HU te werken, op afstand van studenten en collega’s? Theo Kruijzen, functioneel beheerder bij de dienst Bedrijfsvoering: “Doordat de coronacrisis zo plots kwam, vond ik het moeilijk om de veranderingen te accepteren.”
“Het jaar 2020 begon goed, ik had er veel zin in. Er was een mooi, nieuw project, ik keek uit naar carnaval en ik zou op vakantie gaan naar New York. We hoorden op een gegeven moment wel iets over corona maar dachten: Dat is ver weg en krijgen wij hier niet. Ik denk dat wel meer mensen dat toen hebben gedacht. Carnaval begon, ik had er een week voor vrij genomen. Rond dezelfde tijd kwamen de eerste coronameldingen binnen uit andere Europese landen. Er was nieuws over lockdowns in bepaalde regio’s. En toen kwam de melding dat er in Tilburg een coronapatiënt was opgenomen. Ik werd verkouden en kreeg het advies ook maar thuis te blijven. Daarna ging het allemaal heel snel.”
Moeilijk los laten
“Nederland ging op slot, we kregen steeds meer besmettingen, ik begon me ook steeds zieker te voelen. Ik heb de huisarts gebeld maar mocht niet langskomen. De volgende dag heb ik weer gebeld; er zou iemand langskomen om medicijnen te brengen. Daar knapte ik snel van op – ik had dus geen corona. Maar alles waar ik naar had uitgekeken, was opeens heel ver weg. Het vliegverkeer ging op slot – daar ging mijn vakantie naar Amerika.”
“Doordat de coronacrisis zo plots kwam, vond ik het moeilijk om de veranderingen te accepteren. Tegelijk zorgde de noodsituatie in het begin voor veel werkdruk. Ik hield het amper vol en was af en toe zo vermoeid dat ik niet meer kon slapen, wat het nog erger maakte. Ik zie mijn werkafspraken als verplichtingen en kon die dus moeilijk los laten. Tijd nemen voor rust, tijd voor mijzelf vragen, vind ik ontzettend lastig.”
Kort lontje
“Thuis werken was het ook niet voor mij. Het contact op afstand voelde niet echt, leeg. Ik mistte collega’s om me heen – en mijn kinderen en kleinkinderen. Dat leuke project liep ook niet zoals verwacht, er zat veel tegen. Ik kreeg een kort lontje, was kortaf tegen iedereen… Niets lukte meer, maar ik bleef doorgaan.”
Namen vergeten
“Inmiddels gaat het beter. Ik ben meer gewend geraakt te werken met Teams en zo. Ik probeer ook weer wat meer op de HU te zijn. De deur even uit, collega’s ontmoeten. Op de HU voel ik weer echt dat ik er nog werk. Ik kan er sneller communiceren en actie ondernemen bij problemen. Wel merk ik dat ik veel namen ben vergeten van mensen die ik vroeger dagelijks tegenkwam maar nu nauwelijks nog zie. Dat voelt wel ongemakkelijk.”
Zwaarder voor anderen
“Het is een zware tijd, zeker, maar het is niets bij wat sommige anderen meemaken. Twee goede vrienden van mij hebben het virus niet overleeft. Het vechten voor je leven, de pijn, geen familie om je heen, geen waardig afscheid kunnen nemen van familie en vrienden… Vergeleken daarbij vallen onze ervaringen in het niet. Het is goed dat te realiseren, in moeilijke tijden. En verder is het gewoon: volhouden. Voor ons allemaal.”
Klik hier voor de hele serie #WijzijnHU-ervaringen. Ook je verhaal delen met collega’s? We horen graag van je! Mail naar huontwikkelt@hu.nl.