Vanaf het begin van de coronacrisis vroegen we jullie: hoe is het om nu voor de HU te werken, op afstand van studenten en collega’s? Docent vaktherapie Inge Vermeulen: “Niet iedereen toont de flexibiliteit en zelfstandigheid waarvoor we opleiden.”
“Ik begeleid als slb’er een leerteam en praat altijd over ze als ‘mijn eigen studenten’. Bij de eerste lockdown voelde ik me enorm verantwoordelijk voor ze. Zij zijn een hbo-opleiding begonnen waarin contact een belangrijk leermiddel is. Door veel met elkaar te praten en zich aan elkaar te spiegelen, leren zij zichzelf kennen en ontwikkelen ze therapeutische attitudes. Dat gaat gewoon niet goed via een scherm. We doen er van alles aan om het gesprek tussen studenten en met ons gaande te houden. Veel studenten reageren daar goed op. Maar ik zie ook kwetsbare studenten en studenten die niet vooruit te branden zijn, terwijl ik weet dat ze het best kunnen. Ik ben bang dat degene die hulp het hardst nodig hebben, er juist voor wegduiken.”
Consumentengedrag
“De andere kant van het verhaal is: studenten hebben ook een eigen verantwoordelijkheid, bijvoorbeeld om elkaar en in hun persoonlijke leefomgeving om hulp en feedback te vragen. Niet iedereen neemt die verantwoordelijkheid. Ik zie het consumentengedrag van studenten de laatste jaren toenemen. Er zijn er die min of meer eisen: ‘Ik wil tijdens mijn studie geen last hebben van corona.’ Tja, denk ik dan, we hebben er allemaal last van. Niet iedereen toont de flexibiliteit en zelfstandigheid waarvoor we opleiden.”
Kaas en ketchup
“Ik heb een halve baan. Toen ik dat tegen mijn dochter van elf zei, antwoordde ze: ‘Dat doe je dan echt niet goed.’ Ze had een punt, het lukt me maar zelden mijn gewone werkdagen aan te houden. Ik heb drie kinderen die nu thuis onderwijs op afstand volgen. Het huis ruikt al maanden naar gesmolten kaas en ketchup. Elke lunch komt deze dagen uit het tostiapparaat; met eitjes, avocado. Ik zorg dat alles er is. Gelukkig zijn ze behoorlijk zelfstandig. Soms denk ik wel; konden we allemaal maar weer gewoon naar school en werk. Aan de andere kant: ik heb ook collega’s met peuters en kleuters, voor hen is het thuis werken veel zwaarder.”
Niet senang
“In het nieuwe onderwijsblok ga ik weer één keer per week lesgeven op de HU in Amersfoort. Ik voel me daar echter niet meer senang. Studenten hebben baantjes, wonen in studentenhuizen, bezoeken hun ouders vaak… ze hebben gewoon veel contacten, wat het risico op besmetting groter maakt. Iedereen doet zijn best maar je loopt soms toch dicht langs elkaar. Ik doe ook dingen voor werving en voorlichting en heb laatst een promotiefilmpje gemaakt met studenten van de opleidingscommissie en met MUZE, onze studievereniging. Vlak na de opnames mailde een aantal studenten dat ze klachten hadden of zelfs corona hadden. Dan vind ik het wel spannend worden.”
Kwartjesmoment
“Ik kan niet wachten op het moment dat we weer gewoon veilig fysiek les kunnen geven. Werken met studenten, van 18 tot 58, dat is toch het allerleukste van mijn vak. Ze iets meegeven aan kennis en vaardigheden, ze helpen bij hun persoonlijke ontwikkeling. Het mooiste aan lesgeven vind ik het moment dat je het kwartje ziet vallen. Eerstejaars vinden alles nog leuk. In het tweede jaar wordt het meest gemopperd. Het derde jaar is het omslagpunt: ze snappen opeens waarom ze dingen moesten doen, ze maken een groeispurt door. Dat kwartjesmoment, dat mis ik nu wel. Daar kan ik als docent alleen maar naar uitkijken.”
Klik hier voor de hele serie #WijzijnHU-ervaringen. Ook je verhaal delen met collega’s? We horen graag van je! Mail naar huontwikkelt@hu.nl.