Vanaf het begin van de lockdown vroegen we jullie: hoe is het om thuis te werken, op afstand van studenten en collega’s? Inmiddels zijn we maanden verder en zijn het nog steeds rare, onzekere tijden. Petra Eggens: “De leermomenten in de HU Klinieken laten zich niet zomaar vervangen.”
Petra Eggens is docent huidtherapie. Een vak dat je simpelweg niet enkel online kunt geven. “We geven eerste- en tweedejaars studenten nu één keer per week vier uur fysiek les. De klas wordt verdeeld over twee lokalen, je geeft eerst de ene helft les en daarna de andere. Als ik naar de tweede groep ga, neemt een student-assistent groep één van mij over. Die klas gaat dan aan opdrachten in Canvas werken. Op zich kunnen studenten dat zelfstandig, maar studenten die in coronatijd zijn begonnen, hebben nog wel wat begeleiding nodig.”
Benen en schoenen
“Ik zie een groep studenten dus maar een halve les. Dat maakt het veel moeilijker ze te leren kennen. Je hebt weinig tijd en bent dus veel aan het vertellen, aan het zenden. Er is geen tijd voor smalltalk vooraf of verwerkingstijd achteraf. Eigenlijk is het momenteel online makkelijker om contact met studenten op te bouwen. Ik begin die lessen altijd met het oplezen van de namen; iedereen moet dan zeggen of ie aanwezig is. Is iemand er niet, dan vraag ik of iemand weet waarom. Vaak is dat zo, of ze sturen even een appje naar die student. Zo houden ze elkaar letterlijk en figuurlijk bij de les. Ik stel tijdens de online les ook gericht vragen aan studenten, om het interactief te houden. Daardoor doet eigenlijk iedereen zijn microfoon en camera aan. Je ziet hun namen in beeld, ziet ze in hun gewone kleren – zonder witte jassen en kapjes; dat helpt studenten te leren kennen. Zelf geven ze ook aan de online lessen fijn te vinden.”
“Toch is het goed om soms op de HU te zijn. Om weer eens benen en schoenen bij al die hoofden te zien! Thuis word ik wel eens schermmoe. Netflixen doe ik nauwelijks meer – wéér een scherm. Ik ga nu ’s avonds liever sierraden maken of een papieren boek lezen.”
Goede uitgangspositie
“Buiten de les werken de studenten in leerteams van zeven personen. In die kleine groepjes is de binding groot, ze houden elkaar een beetje in de gaten. Als leerteambegeleider vraag ik altijd even naar de woonsituatie: heb je een rustige plek om te studeren? Is je internetverbinding goed? Ik wil weten of ze een goede uitgangspositie hebben. Die is belangrijk om gemotiveerd te blijven. Ook een duidelijke structuur is belangrijk, met een vaste planning en rooster. Studenten vinden dat fijn, zeker nu zoveel andere dingen onzeker zijn.”
Rustig aantekeningen maken
“Ik denk dat we bij huidtherapie ook na de coronacrisis een deel van het onderwijs online blijven geven. Alle hoorcolleges zijn inmiddels opgenomen, die kunnen ze gewoon in Canvas volgen. Studenten kunnen dan pauzeren bij een slide, rustig aantekeningen maken. Je merkt dat ze daardoor veel langer over zo’n hoorcollege doen – daar moeten we wel rekening mee houden. Maar het college beklijft ook meer. En ze besparen aan reistijd, natuurlijk.”
Totaalplaatje van de patiënt
“Normaal laten we eerste- en tweedejaars met ouderejaars meelopen in de HU Klinieken. Dat gaat nu niet en dat is een groot gemis. De leermomenten daar laten zich niet zomaar vervangen. Alleen in de praktijk leer je hoe je bent als professional. Wat is je houding; klap je dicht of neem je juist de regie? Je leert er ook het totaalplaatje van de patiënt te zien. Ik hoop dat we snel weer meer studenten op een verantwoorde manier kunnen laten meedraaien in de klinieken. Maar voorlopig is het even niet anders…”
Klik hier voor de hele serie #WijzijnHU-ervaringen. Ook je verhaal delen met je collega’s? We horen graag van je! Mail je verhaal – of een verzoek even hierover te chatten, bellen of Skypen – naar huontwikkelt@hu.nl.