Bijdragen aan de kwaliteit van (samen)leven: dat doen veel collega’s ook buiten de deuren van onze campus. Zoals HR-recruiter Judith Beuse-Dijkstra. In haar vrije tijd begeleidt zij mensen bij een zorgboerderij: “Hun leven speelt zich af in het moment, het is fijn om er in dat moment voor ze te zijn.”
“Ik hou van de natuur, van dieren, en ik beteken graag iets voor mensen. Bij de zorgboerderij komen die dingen mooi samen: er moeten bloemen verzorgd, heggen gesnoeid, er zijn alpaca’s, varkens, kippen, noem maar op. En je begeleidt de hele dag mensen voor wie je echt een verschil kan maken. Het is een mooie combinatie.”
Geen patiënten
“Op onze zorgboerderij komen mensen die hun hele leven goed gefunctioneerd hebben maar daar nu op moeten inleveren: dementerende mensen, mensen met een angststoornis, met zware epilepsie. Ik zie hen als medewerkers van de boerderij en zo praat ik ook met ze, niet als patiënten. We laten mensen hier in hun waarde. Ze zijn ook echt belangrijke medewerkers; ze geven de kippen te eten, schoffelen de tuin… Zonder hun inzet kan de boerderij niet draaien.”
Wat leuk dat jij er ook bent
“De volgende fase voor hen is vaak: opname in een zorginstelling. Vaak gaan ze daarna vrij snel achteruit: een longontsteking, een blaasontsteking; bij zwakkere en oudere mensen kan zoiets al fataal zijn. Dat is zwaar om mee te maken. Gelukkig zijn er ook veel leuke, vrolijke momenten. Dan realiseert iemand met dementie zich opeens dat ie iets heel geks heeft gezegd en hebben we daar samen de grootste lol om. En iemand die je elke vijf minuten begroet met ‘Hee, wat leuk dat jij er ook bent’ – dat is heel bijzonder om mee te maken.”
Muziek doet wonderen
“Ik doe veel met muziek. Zo treed ik elke kerst op met kerstkoor The X-mas Vocals. Dan gaan we, uitgedost in de kledingstijl van Charles Dickens, Christmas carols zingen bij de zorgboerderij en andere zorginstellingen. Op de boerderij draai ik ‘s ochtends met een groep cliënten muziek, voornamelijk uit hun gloriejaren. Je merkt dat het iets losmaakt in het geheugen. Ik stimuleer ze dan om met elkaar in gesprek te gaan over vroeger. De één vertelt dat hij een café heeft gehad, de ander zat in een kerkkoor. We hadden ook iemand die vroeger organist was in een kerk, die kon weinig meer, zelfs niet meer praten. Maar als je die in het boerenmuseum achter het traporgel zette, kwam de muziek gewoon weer uit zijn handen.”
Waarschijnlijk vergeten
“Soms hebben mensen een zware dag, dan ben ik het extraatje: de vrijwilliger die tijd heeft om nog een rondje met ze te lopen, er even voor ze te zijn. Er ligt zoveel druk op de zorg; wat ik doe is ontlastend voor de mantelzorgers thuis en fijn voor de mensen die dat beetje extra aandacht zo goed kunnen gebruiken. Maar het levert mij ook wat op. Als zij blij naar huis gaan, ben ik blij. De volgende dag zijn ze waarschijnlijk vergeten dat ze er waren, maar dat maakt niet uit. Hun leven speelt zich af in het moment, het is fijn om er in dat moment voor ze te zijn.”