Bijdragen aan de kwaliteit van (samen)leven: dat doen veel collega’s ook buiten de deuren van onze campus. Zoals communicatiedocent Sophie Versteeg, die als vrijwilliger buurtbemiddeling deed: “Je moet bereid zijn constant je beeld bij te stellen. Dat is voor iedereen waardevol om te leren.”
“Ik begon met vrijwilligerswerk toen ik net klaar was met mijn bachelor, zo’n negen jaar geleden. Er was geen speciale aanleiding, ik dacht gewoon: ik heb wel paar uurtjes per week over om iets te doen voor een ander. Als je als twintiger bij een vrijwilligersorganisatie komt werken, kijkt iedereen wel even vreemd op. De meesten zijn gepensioneerd. Ik heb van alles gedaan: boodschappenhulp, bloeddonatie, taalmaatje, in een taalcafé gewerkt…”
Ongebruikelijke combinatie
“Na mijn bachelor Communicatie- en Informatiewetenschappen deed ik een masteropleiding in Theologie & Religiewetenschappen. Een ongebruikelijke combinatie en bij het solliciteren merkte ik dat mensen zich daar niet zo goed raad mee wisten. Het was sowieso een moeilijke tijd om werk te vinden. Zolang ik geen baan had, wilde ik blijven leren. Ik heb me toen aangemeld voor buurtbemiddeling, waar een driedaagse opleiding bij hoorde. Uiteindelijk ben ik bij buurtbemiddeling MEE Plus terecht gekomen, in de omgeving van Hardinxveld en Papendrecht.”
Onderliggende problemen
“Het begint met een melding, van een woningcorporatie, de politie of direct van een bewoner. We maken een dossier aan en er worden twee vrijwilligers geselecteerd. Die gaan bij de mensen thuis langs om hun verhaal te horen. Het liefst gaan we meteen ook bij de buren langs, voor de andere kant van het verhaal. Het kan over van alles gaan: geluidsoverlast, tuinafscheidingen, huisdieren, rommel, parkeeroverlast, noem maar op. Het begint vaak klein maar kan flink escaleren. Niet zelden zijn er onderliggende problemen: iemand voelt zich bijvoorbeeld niet thuis in de wijk of heeft een burn-out. Buren zijn vaak niet op de hoogte van dit soort dingen. Terwijl: als een buur wél weet dat iemand problemen heeft, is die vaak best bereid daarmee rekening te houden.”
Je kent het verhaal niet
“Bij buurtbemiddeling kom je nooit tegen wat je verwacht. Als je langsgaat bij degene die een klacht heeft ingediend, krijg je meteen een bepaald beeld van zijn of haar buren. Dat beeld klopt eigenlijk nooit. Dat vind ik heel bijzonder. Dan heb je een verhaal gehoord en heb je helemaal geen zin meer om bij de buur langs te gaan – en die blijkt dan beleefd, hartelijk en open. Je moet bereid zijn constant je beeld bij te stellen. Volgens mij is dat voor iedereen waardevol om te leren. Als ik nu op straat een persoon vreemd zie doen, probeer ik niet meteen een oordeel te hebben. Je kent het verhaal immers niet.”
Ik hou ook van honden
“In de praktijk is die neutrale houding wel moeilijk vol te houden. Je ontkomt er als bemiddelaar niet aan dat je soms denkt: die ene partij heeft gewoon gelijk. Als je echter iets van een mening of voorkeur laat merken, kan je wel inpakken. Mensen zijn in zo’n conflictsituatie heel gevoelig voor elke zweem van partijdigheid. Als je bij een klacht over hondenoverlast iets simpels zegt als: ik hou ook van honden, is dat vaak al funest. In dit werk moet je héél voorzichtig zijn. Je moet je eigen aannames en ideeën parkeren en je zó opstellen dat mensen zich vrij voelen om te praten. Denk je een onderliggend probleem te zien? Doe daar niets mee. Blijf luisteren. Gooi pas na verloop van tijd voorzichtig een balletje op. Veiligheid is ontzettend belangrijk. Iets zeggen als ‘ik ben ziek’ of ‘ik voel me gepasseerd’ is heel kwetsbaar, daar moeten mensen echt de ruimte voor voelen.”
Nieuwe perspectieven
“Momenteel sta enkel nog op de reservelijst van de vrijwilligerspool, om praktische redenen. Het is eigenlijk te ver weg, ik ben soms langer aan het reizen dan aan het werken. Bovendien heb ik een pittige kattenallergie. Dat is niet zo handig met de huisbezoeken. Ik denk dus dat het tijd is voor ander vrijwilligerswerk. Ik doe het graag; de investering is niet groot terwijl je er echt impact mee hebt op iemands leven. Bovendien verrijkt het jezelf. Het geeft je nieuwe perspectieven en een nieuwe kijk op de mensen die je helpt.”