Bijdragen aan de kwaliteit van (samen)leven: dat doen veel collega’s ook buiten de deuren van onze campus. Zo is Arjan Kroon niet alleen docent, stagecoördinator en verantwoordelijk voor de externe contacten van het Instituut voor Media; in zijn vrije tijd is hij ook nog vrijwilliger bij RTV Stichtse Vecht én voorzitter van de plaatselijke Sinterklaasintocht. “Wandelen in het bos kan altijd nog.”
“Ik ben initiatiefnemer van de lokale omroep RTV Stichtse Vecht. Toen ik deze samen met anderen oprichtte, heette hij nog RTV Maarssen. Vanaf 1 februari word ik er voorzitter. We gaan er een streekomroep met pretentie van maken. Ik vind het enorm belangrijk dat er goede, lokale media zijn die aan onafhankelijke nieuwsgaring doen. De ellende in de Gazastrook, de oorlog in Oekraïne, de Amerikaanse presidentsverkiezingen; we volgen het allemaal op de voet. Prima, maar voor bewoners is het óók belangrijk of het speelplaatsje op de hoek kan blijven bestaan. Je wilt weten wat er in je eigen omgeving gebeurt.”
Vrijheid
“Het werk voor RTV Stichtse Vecht heeft meerwaarde voor mijn werk als docent. Als ik studenten kan leren over werken voor een lokale omroep of ze er ervaring kan laten opdoen, geeft dat mij veel voldoening. Lokale omroepen zijn belangrijke kraamkamers voor mediastudenten, je kan er nog dingen uitproberen in de praktijk. Niet omdat het hier niet zo professioneel hoeft te gaan; dat is volgens mij namelijk niet waar. Het is omdat je op lokaal niveau nog de ruimte hebt zelf dingen te organiseren. Er is veel professionele vrijheid. Bij grote mediaorganisaties wordt je meer begrensd.”
Turbulente tijd
“Vroeger was de lokale omroep lang niet zo professioneel als nu. We hadden radiomakers die gewoon hun eigen bluesplaatjes zaten te draaien, zonder zich te bekommeren om luisteraars. Een keer kwam iemand van de techniek melden dat de zender door een storing uit de lucht was. Wat deed de radiomaker? Die ging gewoon door met zijn programma. We hebben echt moeten ingrijpen om de omroep te redden. Iemand zei: je sloopt mijn hobby. Tja, als het enkel je hobby is moet je maar contributie gaan betalen. Die houding werd mij niet in dank afgenomen. Het was een turbulente tijd. Vrienden zeiden: stop er toch mee, ga iets leuks doen met je vrouw, je kan ook in het bos gaan wandelen. Maar aan het eind van de dag kies ik toch weer voor dit werk. Het is gewoon ontzettend leuk om met bevlogen mensen de omroep verder uit te bouwen. Inmiddels zijn we een hele professionele organisatie. Helaas zien veel gemeenteambtenaren dat niet, die behandelen ons als net-niet-mediaorganisatie. Dat stoort mij, dat beeld moet echt worden bijgesteld.”
Knokken
“Gemeenten vinden het leuk een succesvolle omroep te hebben maar zien niet dat ze daar wat voor over moeten hebben. Ze willen wel regisseren maar niets faciliteren. Dat is ook zo bij de lokale intocht van Sinterklaas, waar ik al vijftien jaar vrijwilligerswerk voor doe. Het is een mooie intocht waar elk jaar zo’n 3500 mensen op afkomen. Vroeger organiseerde je dat sámen met de gemeente. Nu moet je met ze knokken om het voor elkaar te krijgen; vergunningen, veiligheidsprotocollen…. Terwijl ik denk: we willen dit toch allebei, voor de kinderen? De gemeente zou de inzet en professionaliteit van vrijwilligers meer op waarde mogen schatten. Anders hou je steeds minder vrijwilligers over. Terwijl, de mensen van het kerkcentrum, de vrijwilligers in de bibliotheek; zij zijn het die de saamhorigheid in je gemeente brengen.”
Nagenieten
“Natuurlijk heb ik momenten dat ik denk: ik ben er klaar mee. Ik heb een leuke baan, een goed inkomen – waarom doe ik dit er nog bij? Maar uiteindelijk is werk het altijd weer waard. Dan staan we na de Sinterklaasintocht met een biertje na te genieten van al die blije kinderen, van ouders die het geweldig vinden dat ze hier nu met hun eigen kinderen staan… Dat geeft meteen weer genoeg energie voor het volgende jaar. Voorlopig ga ik door. Ook met de omroep. Wandelen in het bos kan altijd nog.”