Studentenhulp in huis: “Voor ons was dit echt een gouden greep”

Het is voor ons allemaal moeilijk om ons werk goed te blijven doen in coronatijd. Ouders met jonge kinderen hebben nog een extra uitdaging, zeker als de scholen dicht zijn. Voor hen bedacht HR-directeur Heleen Cosijn een bijzonder ondersteuningsprogramma: via Connecting Factory kon je een student inhuren, op kosten van de HU, om te komen helpen.

Lizet van Ewijk hoort bij uitstek in de doelgroep. Zij is hogeschoolhoofddocent en onderzoeker op de HU, met logopedie als expertise. “Ik werk fulltime en heb een superleuke baan waar ik normaal gesproken veel energie uit haal. Maar nu even niet. Ik heb drie kinderen. De twee oudsten, van zes en acht, zijn nog te jong om zelfstandig hun schoolwerk te kunnen doen. Daar moet je echt naast gaan zitten. En dan wil de jongste van vier ook aandacht, die wil spelen! Daarnaast moet ik dan werken. Dat vreet energie. Je doet de helft van het werk en wordt dubbel zo moe.”

Spannend

Gelukkig toonden collega’s en leidinggevenden begrip voor de situatie. Ook de HU dacht als werkgever mee en kwam dus met een programma voor studentenhulp. Lizet: “We vonden het wel spannend. Met een hulp draag je bij aan het aantal reisbewegingen. En iemand erbij in huis betekent dat je die dagen verder geen bezoek meer mag ontvangen. Maar de HU had hier goed over nagedacht. Sanne woont bij ons in de buurt, dus met de reisbewegingen viel het wel mee. Ze hielp niet tegelijk andere gezinnen, dat beperkte het risico. Dus besloten we het te doen.”

Match

Sanne Bakker is eerstejaars student journalistiek. Zij hoorde via WhatsApp van haar slb’er over het programma en meldde zich aan. “Ik had al een zaterdagbaan die hier heel erg op leek, dus ik wist dat de baan bij me paste. Daarnaast kon ik me erg goed voorstellen dat het moeilijk is voor docenten van de HU met jonge kinderen om thuis te werken. Die hebben immers veel aandacht nodig!” De match was snel gemaakt, vertelt ze: “Ik kreeg het telefoonnummer van Lizet meteen in de mail, toen hebben we wat geappt en gebeld.” Uiteindelijk kwam Sanne het gezin twee dagen per week bijstaan.

Heel, heel, heel, heel leuk
Hoe is dat bevallen? Lizet: “Het was een schot in de roos. Opeens kon ik paar uur achter elkaar ongestoord werken, wát een verschil was dat. Maar belangrijker: ik zag dat de kinderen zich meer ontspanden. Ze kregen weer de aandacht die ze nodig hebben en waar ze recht op hebben. Voor hen is het ook fijn een ander gezicht te zien. En het scheelt als iemand anders dan je ouders je eens maant je schoolwerk te doen. Sanne heeft bovendien eindeloos veel geduld. Ze is heel aardig en paste eigenlijk meteen in het gezin. Het commentaar van mijn jongste na de eerste dag? ‘Ik vond het heel, heel, heel, heel leuk!’ Voor ons was dit echt een gouden greep.”

Elkaar helpen

Sanne: “Ook mij is het heel goed bevallen! Ik bof met zulke lieve kinderen in het gezin en de dankbaarheid van de ouders geeft mij een goed gevoel. Ik vind het belangrijk dat we elkaar in deze rare tijd zo veel mogelijk helpen, zo komen we er met z’n allen het best doorheen.”

Met het voorzichtig opengaan van de bassischolen komt er een einde aan de hulp. Lizet: “Heel jammer. Ik denk dat ik Sannes nummer nog wel even in mijn telefoon laat staan…!” Een mooi voorbeeld van de kracht van de HU-gemeenschap.

Heb jij een idee voor hoe we elkaar kunnen helpen op de HU? Neem eens contact op met het Programma Gemeenschapsvorming en Studentbetrokkenheid.