Wie bij onze opening van het collegejaar was, heeft mij in mijn speech horen refereren aan de ‘jeukwoorden’ die columniste Japke-d. Bouma het afgelopen jaar in het NRC fileerde. Co-creatie, draagvlak creëren, dialoog aangaan… komt bekend voor, niet? Via Twitter werd Japke-d. geattendeerd op haar ‘rol’ in onze jaaropening. Ze heeft vervolgens aangeboden eens een college over jeukwoorden te komen geven. Leuk om zo de dialoog aan te gaan. Om nog maar eens een jeukwoord te gebruiken.
Ik snap heel goed hoe mensen jeuk kunnen krijgen van dit soort termen, zeker als ze veel en vaag gebruikt worden. De genoemde woorden hebben echter één ding gemeen waardoor ze mij tóch aanspreken. Al deze woorden gaan over mensen erbij houden, over blijven praten met elkaar, over samenwerken. Daarmee gaan ze over een belangrijke waarde van onze hogeschool: inclusie. In ons profiel staat dat wij werken aan de kwaliteit van (samen)leven in onze stedelijke omgeving. Dat ‘samen’ staat daar niet voor niets. Kijk ook naar onze missie: we willen met ons onderwijs en onderzoek bijdragen aan de sociale, culturele en economische ontwikkeling van een open, rechtvaardige en duurzame samenleving.
Is dat niet wat hoog gegrepen voor een hogeschool? Nee, volgens mij niet. Wat wij doen, onze reden van bestaan, is mensen opleiden tot bekwame, gewilde professionals. In co-creatie met de beroepspraktijk zorgen we dat mensen aan het werk kunnen gaan en blijven. En werk, dat is het cement van onze samenleving. Het is een voorwaarde voor financiële onafhankelijkheid en een voorwaarde voor blijvende sociale betrokkenheid van de mensen in onze regio. Beroepsonderwijs draagt bij aan het hanteerbaar houden en oplossen van maatschappelijke vraagstukken omtrent duurzaamheid en energietransitie, economische vernieuwing en welvaartsverdeling, sociale spanningen en tweedeling. Zo is beroepsonderwijs in mijn ogen een echte sociale voorziening.
Niemand mag die voorziening worden ontzegd. Daarom is Hogeschool Utrecht er voor iedereen. Onze studentenpopulatie is een afspiegeling van de samenleving. De vraagstukken en problemen van de samenleving zijn aanwezig en zichtbaar in de collegezalen. Ze móeten daar zelfs aanwezig en zichtbaar zijn. Het onderwijs is bij uitstek een plaats om problemen te bekijken en onderzoeken, om er de dialoog over aan te gaan. Dat kan gaan om spanningen op de arbeidsmarkt, spanning tussen bevolkingsgroepen, spanning tussen andersdenkenden. Onze docenten en medewerkers proberen problemen en spanningen als deze te herkennen en tegelijkertijd studenten hierin te begeleiden. Zo dragen wij als hogeschool bij aan de ontwikkeling van de samenleving; met de vorming van studenten tot verantwoordelijke professionals.
Jan Bogerd