De coronacrisis gaat een volgende fase in. Maatregelen worden versoepeld. De HU opent langzaam haar deuren. Toch is de situatie zoals voor deze crisis niet terug. Allemaal hebben we afscheid van iets moeten nemen. Hoe ga je hier mee om? Hoe spreek je hier met elkaar over? Heleen Cosijn (Directeur Human Capital HU) en Jakob van Wielink (De School voor Transitie) zijn hierover een dialoog aangegaan. Op Studytube tref je een video en podcast van dit gesprek.
“De coronacrisis heeft voor allemaal meegebracht dat we afscheid hebben moeten nemen van dingen”, vertelt Heleen. “Natuurlijk zijn er ook dingen die we willen vasthouden. Maar in dit gesprek staan we juist stil bij afscheid nemen. Dat kan gaan van het verlies van dat je niet elke dag naar je werk kan fietsen tot het verlies van iemand in je omgeving”.
Jakob vult aan; “Hoe gaan we om met emoties, in het bijzonder met pijnlijke emoties? Ons brein haat pijn. Ons brein is geprogrammeerd om situaties van pijn, van ongemak ter vermijden. Het is heel natuurlijk om op het moment dat je geconfronteerd met ongemak van een collega, van een student, dat je eerste reactie is het ontwijken van ongemak. Je kunt het gevoel hebben dat je daar moe van wordt. Maar is dat wel zo? Het verzetten tegen die emotie dát kost veel energie”.
Jakob vervolgt: “Als je straks terugkijkt, als je straks weer met je collega’s, met je studenten samen zit en stel dat je elkaar de vraag stelt: “Hoe heb jij mij nou door deze crisis zien lopen? Of als leidinggevende: Hoe heb je mij het team door de crisis heen zien leiden? Wat zou je dan graag willen dat ze dan tegen je zeggen? Wil je dan dat ze zeggen: ik heb gezien dat je hebt geworsteld, dat je het soms lastig vond, ik heb gezien dat je mij probeerde te inspireren, ik heb gezien dat je contact met mij hebt gezocht, dat je mij moed in sprak. Is dat wat je wilt dat ze vertellen? Of wil je dat ze in september zeggen: als ik aan jou terugdenk dan was het vooral mopperen en zeuren en ik ben daardoor ook een beetje bij je afgehaakt. Daarin heb je een keuze. Je mag jezelf wat vooruit plaatsen in de tijd en jezelf de vraag stellen: hoe wil ik dat men naar mij kijkt?”
“We vinden het belangrijk om te bezinnen over wat deze tijd met je doet”, vertelt Heleen. “Dat kan luchtig, maar soms is het ook zwaar. Mensen verschillen daarin. Voor de één is het misschien te soft of te veel op gevoel. In het gesprek staan we ook stil bij die verschillen. Bijvoorbeeld als het gaat om als je het gevoel hebt dat je een ander moet helpen. Moet dat? Welke vragen stel je juist wel, of niet? In de dialoog willen we niet voorschrijven hoe iets moet, het dient als inspiratie, zodat je als actieve luisteraar zelf betekenis kan geven aan wat je eruit haalt”.
“We zijn benieuwd naar reacties. Hebben collega’s binnen de HU behoefte aan dit soort dialogen? Onderwerpen genoeg, maar alleen als het in een behoefte voorziet.” Wil je reageren? Dan kun je mailen naar hrd@hu.nl. De video én podcast vind je op Studytube. In het Ontwikkelportaal vind je meer professionaliseringsaanbod.