Aan de achterzijde van Padualaan 99 stopt een busje. Een groepje mannen laadt een aardige hoeveelheid keurig verpakte digitale schoolborden in, en het busje rijdt weer weg. Wat is hier aan de hand? “Als we dit niet zouden doen, zouden ze worden afgevoerd naar een bedrijf dat elektronica-afval demonteert. Dat druist in tegen ons uitgangspunt van een duurzame bedrijfsvoering.”
De HU streeft naar een zo duurzaam mogelijke bedrijfsvoering. Bij de aankoop van AV-middelen gaat het in een aanbesteding dan ook niet alleen over kwaliteit en prijs van de producten, maar ook over de vraag: wat gebeurt er met de schermen als ze aan vervanging toe zijn? Wat zien jullie als een goed, tweede leven? “Zo kwamen we uit bij de firma Heuvelman Sound & Vision”, vertelt Peter de Zeeuw, IT-beheerder AV-middelen. “Ook zij vinden een duurzaam tweede leven van hun apparatuur belangrijk en zij bleken hiervoor goede banden te hebben met de Stichting Corantijn. Met hen zijn we in zee gedaan. Deze zomer hebben we voor de tweede keer een lading schermen via Heuvelman geschonken aan de stichting – een jaartje later dan gepland, vanwege corona. Maar we doen dit al langer. Zo is eerder dankzij collega Willem Platenkamp contact met ‘Bennie helpt Gambia’ opgezet. Hij was toen vrijwilliger bij deze stichting en benaderde mij namens hen voor beeldschermen. Hiermee zijn toen een school voor dove kinderen en een politieacademie uitgerust.”
Hoe bevalt de duurzame oplossing met de Stichting Corantijn?
“De samenwerking verloopt heel soepel. Ik heb goed contact met Marion van Berkum van de stichting. Met haar stem ik af hoeveel wij kunnen leveren, zij zorgt dat vrijwilligers de schermen ophalen. Laatst ging het om 91 schermen. Stichting Corantijn bepaalt waar de schermen het beste heen kunnen gaan voor hun tweede leven. De meeste gaan naar middelbare scholen en basisscholen in Suriname.”
Waarom doen wij deze schermen weg?
“Het zijn schermen van zo’n zes á zeven jaar oud. Ze zijn technisch nog helemaal in orde maar voor ons onderwijs wat verouderd. Ze missen bepaalde functionaliteiten die wij inmiddels echt nodig hebben, zoals remote management en draadloos verbinden. Voor een tweede leven zijn ze echter nog uitstekend. We kunnen hier nog veel mensen blij mee maken. Als we dit niet zouden doen, zouden ze worden afgevoerd naar een bedrijf dat elektronica-afval demonteert. Daarvoor is de kwaliteit gewoonweg nog te goed, dat druist in tegen ons uitgangspunt van een duurzame bedrijfsvoering.”
Toch gaat de HU in de toekomst anders werken…
“Ja, want wat er uiteindelijk gebeurt met de schermen die wij schenken, daarover hebben we geen controle. De kans is groot dat ze na een aantal jaar alsnog als afval eindigen. Daarom hebben we met de fabrikant van onze nieuwe schermen, CTOUCH, de afspraak gemaakt dat zij ze na zo’n zeven jaar weer terugnemen en refurbishen voor hergebruik – of de onderdelen als reparatieonderdelen inzetten. Zo wordt de levensduur verlengt naar tien jaar en hebben we meer controle over een zo duurzaam mogelijk einde voor deze elektronica.”
Fantastisch initiatief!
Mooi dat schermen elders hergebruikt kunnen worden!
Als het gaat over duurzaamheid vraag ik me toch af: Hebben we die nieuwe functionaliteiten echt nodig? Klinkt toch als een luxe die het werken weliswaar makkelijker maakt, maar zonder dat lukt het heus ook nog wel. De overtuiging dat we steeds meer en luxer moeten, is een belangrijke oorzaak van onze huidige verspillingseconomie.
Andere vraag: Wat maakt dat wij vinden dat mensen in Gambia met een mindere kwaliteit genoegen moeten nemen dan wij zelf hebben? Ik lees hier toch weer het westerse blanke superioriteitsdenken dat voortkomt uit het koloniale tijdperk. Eerst roven we met veel geweld andere landen leeg en vervolgens mogen ze onze afdankertjes hebben. En O, o, wat vinden we onszelf goed.